Middelste Zaagbek

Zo herken je de soort

Veldkenmerken

1. Spitse kuif op de kop
2. Lange, slanke rode snavel met zaagtandachtige uitsteeksels langs de randen
3. Mannetje in het broedseizoen met donkere kop met groene metaalglans en witte hals
4. Mannetje in het broedseizoen met roodbruine borst, zwarte rug en witte buik

Man, vrouw en jonge vogel

Vrouwtje met roodbruine kop en grijs lichaam; jonge vogel lijkt op het vrouwtje, maar met kleinere witte vleugelvlekken.

Geluid

Bij het baltsen geeft het vrouwtje een hees “prrak prrak”, het mannetje een katachtig “meow”; verder meestal stil.

Gelijkende soorten

Grote Zaagbek

Vrouwtjes, onvolwassen vogels en mannetjes buiten het broedseizoen zijn moeilijk te onderscheiden; het vrouwtje van de Grote Zaagbek heeft een sterker contrast tussen kop en borst en een lichte vlek op de kin; deze soort verkiest zout water, maar de leefgebieden overlappen vaak.

Waar en wanneer waargenomen

Middelste Zaagbek is waargenomen op 1.592 van de 8.171 vogelplekken die we volgen, in 79 landen en regio’s.

Waarnemingen per maand Noordelijk halfrond

Waar het vaakst waargenomen · Nederland

1. BrouwersdamNederland256 waarnemingen
2. IJmuiden – ZuidpierNederland82 waarnemingen
3. SchiermonnikoogNederland58 waarnemingen

Waar het vaakst waargenomen

1. Point Pelee National ParkCanada14.493 waarnemingen
2. Montrose Point Bird Sanctuary, Lincoln Park, ChicagoVerenigde Staten13.898 waarnemingen
3. Tommy Thompson ParkCanada12.153 waarnemingen

Landen en regio’s met de meeste waarnemingen

Verenigde StatenCanadaIJslandVerenigd KoninkrijkNoorwegenZwedenDenemarkenJapan

eBird-waarnemingen via GBIF tot 2024-12-31. Een waarneming betekent dat iemand de soort heeft genoteerd; meer waarnemingen betekenen deels meer vogelaars, niet meer vogels.

Beschrijving

De middelste zaagbek (Mergus serrator) is een vogel uit de familie van de eendachtigen (Anatidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd in 1758 gepubliceerd door Carl Linnaeus. Hij verwees daarbij naar eerdere beschrijvingen door Conrad Gesner, Ulisse Aldrovandi, Francis Willughby en John Ray, en naar zijn eigen Fauna svecica, waar dezelfde referenties te vinden zijn, en een uitgebreidere beschrijving.

Fragment uit Wikipedia, CC BY-SA 4.0 · auteurs · Meer lezen op Wikipedia

Veelgestelde vragen